راه می رویم بی آنکه نگاه کنیم، حرف می زنیم بی آنکه گوش کنیم، ستاره ها را در شب می شماریم بی آنکه منتظر طلوع زیبای خورشید باشیم.
با زندگی قدم می زنیم بی آنکه او را ببینیم، روزی صد بار از عشق و راستی سخن می رانیم اما دروغ و تزویر بالا می آوریم، آزادی و انسانیت را در قلب می گذاریم اما برای تماشا دار زدن انسانی به خیابان می رویم. شب و سکوت را به گواه سیاهی و زور عاریه می گیریم اما تمام پنجره ها را به سمت شب باز می کنیم...
اینجا هیچ چیز سر جایش نیست، سایه ها راه می روند و چهره ها با ثانیه رنگ دیگر به خود می گیرد و اعتماد و درستی در چهره ها گم می شود.
با زندگی قدم می زنیم بی آنکه او را ببینیم، روزی صد بار از عشق و راستی سخن می رانیم اما دروغ و تزویر بالا می آوریم، آزادی و انسانیت را در قلب می گذاریم اما برای تماشا دار زدن انسانی به خیابان می رویم. شب و سکوت را به گواه سیاهی و زور عاریه می گیریم اما تمام پنجره ها را به سمت شب باز می کنیم...
اینجا هیچ چیز سر جایش نیست، سایه ها راه می روند و چهره ها با ثانیه رنگ دیگر به خود می گیرد و اعتماد و درستی در چهره ها گم می شود.
+ نوشته شده در دوشنبه نوزدهم فروردین 1387ساعت 18:26 توسط هادی
|
