آینده

امروز بازی دربی بین استقلال و پرسپولیس انجام شد. بازی کند و کسل کننده بود، نه هیجان داشت و نه شور فوتبال گویی از قبل نتیجه بازی را برای بازیکنان رقم زده بودند.یک لحظه دلم برای تماشگرانی که با سختی و هزینه ای که پرداخت کرده بودند تا بازی زیبایی ببیند سوخت. قبل از بازی پارچه ای به دست بازیکنان داده بوده اند که روی آن نوشته بود سرخ و آبی جمهوری اسلامی، تو می پنداری اینها آمده اند برای حکومت سرکوبگر جمهوری اسلامی بازی کنند و طی بازی مرتب شعارهایی که رهبران نظام صبح تا شب از رادیو و تلویزیون تکرار می کنند به روی چمن استادیوم حک می شد چیزی که در هیچ کجای دنیا سابقه ندارد.
گزارشگر این بازی و کارشناس آن طوری بازی را تفسیر می کردند که انگار از نتیجه آن خبر داشتنند و بهترین نتیجه به سود کسانی در آمد که از شادی و رقص و پایکوبی مردم و جوانان در پایان بازی هراس دارند. من بارها در همین وبلاگ و گفتگوها یی که با دوستانم داشتم، ابراز کردم حکومت اسلامی از روی چمن سبز فوتبال هم رد شده است و رد پای تعصب، غم، مذهب و تحمیل آن به جا مانده است. استادیوم را با مسجد اشتباه گرفتند و این فرهنگ الوده را به تماشگران هم انتقال دادند و به جای کرکری خوانی شاد و تشویق های ورزشی فریاد یا علی یا حسین به گوش می رسد و در پپایان این نوشته این را هم اضافه کنم ممنویت حضور زنان در استادیوم خود گواه دیگری است بر سیاست زن ستیز، ورزش ستیز، شادی ستیز این نظام الوده و فاسد.