امروز، روز تلخ و دردناکی برای من بود . خبر دار شدم رفیق و دوست مهربانم که قلبش از مهر و عشق به آزادی و سعادت مردم لبریز بود از تپش و حرکت ایستاده است و پیکرش را به خاک تسلیم کرده. غم تمام وجودم را گرفته است نمی توانم باور کنم کاوه مرده است اما این فقط باور من است و کاوه پس از سالها زندگی در امریکا و تلاش برای آزادی و زندگی خوب برای مردمش در ایران در پی ناراحتی قلبی در بیمارستان فوت کرد.
...راستش به بهانه این مطلب می خواهم چیزی دیگری بگویم، عزاداری و گرامیداشت دو مقوله متفاوت است و بعضی ها این دو را مخدوش می کنند. من به رفتار و باورهای سنتی و کهنه که در مرگ انسان و عزیزی تو سر و کله شان میزنند و فردا همه چیز را فراموش می کنند اعتفادی ندارم یا به زبان دیگر مرده پرستی را دوست ندارم . این فرهنگ را باید کنار گذاشت و تا زمانی که زنده و کنارهم هستیم باید به همدیگر یاری برسانیم و عشق، دوستی را به زندگی خود بیافزایم.
کاوه دوست خوبم رفت، اما خاطره و یادش وهمچنین مبارزه و تلاش اش برای دست یافتن آزادی و خوشبختی مردم از یادم نخواهد رفت. به بزرگی این غم سنگین به امید و آینده و زندگی که جوهر هر انسانی باید باشد، به روزهای خوب و روشن باور دارم و می دانم ارمان و آرزوی این دوستم که آزادی و شادی مردم بود روزی در ایران سبز خواهد شد.
یادش گرامی باد .
